Oczekiwanie upośledzone w nadzieję

.
Zawiedzenie to miasto bez drzwi,
gdzie ulice biegną w kółko,
jak serpentyny w martwej ciszy,
a światła latarni mrugają niespokojnie,
jakby nie mogły zdecydować, czy chcą żyć,
czy zgasnąć.
.
Człowiek staje się cieniem siebie,
papierowym żaglowcem na pustym morzu.
Dryfuje bez celu, bez wiatru,
rozpostarty w przestrzeni niewysłowionych myśli.
Jego skóra jest popękaną mapą,
pozbawioną punktu odniesienia w kompasie
spojrzenia, które jest jak puste okno w domu opuszczonym
przez nadzieję – rozczarowanie w nicości.
.
Serce — balon z ołowiu — unosi się ku niebu,
ale nie potrafi oderwać się od ziemi.
Niespełnienie pachnie zimnym popiołem,
smakuje jak niedojrzałe owoce,
kwaśne, zbyt wcześnie zerwane.
Słowa gasną na ustach, jak słabe iskry,
by zapalić ognisko.
.
Człowiek przygnębiony to pielgrzym
na oceanie piasku, który pod stopami zmienia się w lustro,
odbijając tylko zmęczoną twarz.
Pragnienia stają się cieniem dłoni wyciągniętej po gwiazdę,
która nagle przestała świecić.
.
To ptak z połamanymi skrzydłami,
który wciąż próbuje wznieść się w powietrze,
mimo że przestrzeń stała się niewidzialnym sufitem.
Jest jak rzeka, która zapomniała, gdzie płynąć,
i rozlewa się w bezkresnej, nieruchomej kałuży,
w której słońce tonie każdego dnia na nowo.
.
To domek z kart oblany falą rozczarowań,
który upada cicho, bez świadków,
rozmywając się w milczeniu,
jakby nigdy nie został wzniesiony.
.