pierwszy poeta stworzył świat
byś mogła muzą zostać w nim
z bezmiaru myśli wyrósł kwiat
w zachwycie nad nim zastygł mim
warkocz zaplata letni wiatr
chce przez ramiona przedrzeć się
marzenie sięga samych Tatr
a sen ku gwiazdom niesie cię
..unieś błękitny wzrok
..niech iskrę skrzesze w tańcu krok
..za progiem miłość jest
..i bez pukania wbiega już
..unieś błękitny wzrok
..feeria zórz
drugi poeta warkocz tnie
wprowadza prozę między dni
w tym nowym domu czasem źle
o rajskiej wyspie wtedy śnisz
w baśni motyle ciągną dniem
tak jak Calinkę w nurcie snu
w płomieniu marzeń mnóstwo ciem
do szczęścia szuka świętych wrót
..linia zmęczonych rzęs
..zabiera i nadaje sens
..wśród koralowych raf
..nie łodzią płyniesz ale wpław
..linia zmęczonych rzęs
..błękitny staw
poeta trzeci – srebrna skroń
to bardów samotności brat
nie tracisz piękna – twoja broń
to wciąż jest miłość mimo lat
aksamitnieje myśli szmer
we śnie faluje piersi kształt
w powozie jedzie dama kier
niech jasyr głosi wschodni bałt
..unieś nadziei cień
..i pośród różnych myśli mgnień
..tę jedną pieść i tul
..i niechaj minie z wczoraj ból
..obudź dzisiejszy dzień
..echem znad pól
kładziesz na stole talię kart
chcesz w nich zobaczyć szczęścia znak
Anioł jest z lewej... z prawej czart
nad jutrem krąży biały ptak
..unieś błękitny wzrok
..przecież poznajesz rytm i krok
..ktoś zdmuchnie kurz
..na scenę pustą wbiegasz już
..unieś błękitny wzrok
..to taniec zórz
..unieś nadziei cień
..i pośród różnych myśli mgnień
..tę jedną pieść i tul
..i niechaj minie z wczoraj ból
..obudź dzisiejszy dzień
..echem znad pól
© Krzysztof Woźniak
(W ilustracji wykorzystano za autorem: Obraz: Aliny Sibera)
P.S.
[dopisek autora:]
Kiedyś późnym wieczorem poszedłem na spacer do małego osiedlowego parku. Przysiadłem na ławce w alejce pod lampą...a obok przeszła - jakby w zwolnionym tempie, zamyślona i wpatrzona w półmrok - dziewczyna-kobieta w bliżej nieokreślonym wieku. Zapatrzyłem się i postanowiłem napisać coś w rodzaju piosenki dla dziewczyny w każdym wieku.
Pomyślałem - może... kiedyś... jakaś muzyka powstanie...
I oto spontanicznie, cudowna Natalia Buga z Ukrainy improwizacyjnie zaśpiewała fragment tego wiersza (druga część). Natalio - jesteś piękna w swojej wrażliwości! DZIĘKUJĘ!
[Natalia Buga ze Lwowa udostępniła autorowi nagranie spontanicznie zaimprowizowanego swojego śpiewu do 2 zwrotki. Nagranie dostępne jest na Facebooku pod adresem: https://www.facebook.com/100008029440977/videos/1615765255367774/?idorvanity=100001226078394
Nie możemy go zacytować metodą osadzania kodu, ponieważ nie ma ono publicznego statusu, (zobacz niżej).
Napisaliśmy do Natalii o zgodę na publikację. Czekamy na jej odpowiedź.]
