Za dzieciaka biegała po zielonej łące, a wokół niej unosiły się motyle w kolorach tęczy. Świat wydawał się nieskończenie piękny, jak dotyk magii. W powietrzu czuła zapach świeżo skoszonej trawy i kwitnących kwiatów, które otulały ją szalem cudownych chwil beztroski.
Miała na sobie zwiewną, białą sukienkę, która falowała na wietrze. Jej włosy, w kolorze letniego słońca, odbijały światło, nadając jej postaci niemal anielski wygląd. Na twarzy gościł szeroki uśmiech, a oczy błyszczały radością i ekscytacją.
Nagle usłyszała śmiech – ten czysty, dźwięczny śmiech, który mógłby stopić najtwardsze serca. To była jej przyjaciółka, która podążała w jej stronę z rozłożonymi ramionami. Spotkały się na środku łąki i objęły serdecznie.
Radość płynęła przez obie dziewczynki strumieniem ciepłej wody. Czuły, że mogą osiągnąć wszystko, że świat stoi przed nimi otworem. Promienie padające na ich buzie był jak delikatny pocałunek, przypominający jak cudownie jest żyć. Czuły się lekko jak piórko, niesione przez fale czystego, niezakłóconego szczęścia.
Na skraju łąki stało wielkie, stare drzewo. Dziewczynki podbiegły do niego i usiadły pod jego rozłożystymi gałęziami. Gdy patrzyły na chmury płynące po niebie, ich wyobraźnia tworzyła niesamowite obrazy – widziały smoki, zamki, a nawet samego króla lasu. Śmiech rozbrzmiewał echem, odbijając się od korony drzewa, które jakby dzieliło się ich radością.
Dziewczynki zamknęły oczy i wzięły głęboki oddech. W tym momencie czuły, że nic nie jest w stanie zniszczyć ich radości.
To była chwila czystej, nieskazitelnego szczęścia. Wiedziały, że ta chwila zostanie z nimi na zawsze, zamknięta w ich serduszkach niczym najcenniejszy skarb.
Czuły się wolne, szczęśliwe i pełne życia. I to właśnie jest istota radości – ten niewypowiedziany stan, który sprawia, że świat wokół nas staje się piękniejszy, a nasze serca biją szybciej w rytmie nieskończonego szczęścia.
.