Kiedy w środku dnia
słońce wstaje na opak,
chmury otwierają usta,
niebo rozchyla się jak zamek
w zamkniętej książce,
a deszcz odkręca sprężyny
prosząc o przerwę – zdumienie otwiera szeroko
paszczę i śmieje się wstecz.
.
Kiedy ziemia pod stopami staje się wodą,
szelest liści brzmi jak okrzyk
w dłoniach pełzających po skórze,
a uszy czekają na wybuch, którego nie przewidzą –
zdziwienie zmienia słowa w smugi sekund
zbiegających po ścianach.
.
Kiedy czuję zapach świeżo krojonego powietrza,
zachodzi mnie od tyłu myśl:
– Wszystko, co znam,
już nigdy nie będzie takie samo,
bo nieskończoność jest krótsza od westchnienia.
