Wchodząc z oślepiającym światłem
oczy wszystkich zwraca
w swoją stronę. Inni to tylko poranna mgła
rozpływająca się w jej obecności.
.
Ludzi krążących wokół, ich twarze szukające
odrobiny zrozumienia, nie widzi – nie chce widzieć,
że mają własne historie pełne emocji,
których nie dostrzega
wpatrzona w lustrzane odbicie.
.
A kiedy zatrzymując na sobie spojrzenia,
jakby miała je na własność,
jakby tylko ona – nikt poza się nie liczył,
nie słyszy nic oprócz
szumu egoistycznego krzyku.
