DOSKONAŁOŚĆ

Był d o s k o n a ł y!
Gdy patrzył na nich wszystkich, bez wątpienia był ideałem... Wszystko czego się tknął było wybitne. Wiedział, że wszystkim im imponuje, bo miał tyle zasług, że nawet gdy czasem czegoś nie zrobił, no to co? Oczywiście to, że czegoś nie zrobił, to tylko opinia tych, którzy go z jakiegoś powodu nie lubili, ale on wiedział dlaczego. To była zazdrość! Niewdzięcznicy, chcieliby być tacy jak on, ale nic z tego! Jego powołaniem jest przewodzić, albo... jeszcze nie sprecyzował ale... Tu Jerzy spojrzał na portret papieża, w swoim czasie zawieszony nad kominkiem przez matkę, a ten z powagą odwzajemnił jego wzrok.
Matka wbijała mu od urodzenia... Jerzyk, ty jesteś jeszcze mały, ale już jesteś wielki. Tobie się należy. Pamiętaj synuś. Choćby mówili żeś megaloman, ty nie słuchaj i nie patrz na nic. Idź, choćby po trupach. Pokaż im wszystkim, że nie jesteś jak twój ojciec niedołęga... Jesteś kimś Jerzyk, kimś!
Dzisiaj matka mu niepotrzebna, bo on już swoje wie... Jak znajdzie czas, to zadzwoni do tego tam - domu starców i dowie się czy stara jeszcze żyje, no bo szkoda byłoby nie odebrać forsy z ubezpieczenia po jej śmierci. A ponoć pokaźna sumka! Niemniej wszakże, na wskutek wsparcia matki wpatrzonej w niego jak w ów święty obraz papieża, Jerzyk powoli zaczął wysuwać swoje pazurki z kokonu nieśmiałości i nijakości na rzecz dumnego Jerzego, który coraz pewniejszym krokiem brnął w dorosłość, nieustraszenie zafiksowany we własnym ego, gdzie od tej chwili nie obchodził go nikt poza nim samym.
Bezwzględnie osiągał swoje cele kreując wymyślony wizerunek, niejednokrotnie też (w imię wyimaginowanego celu) posuwając się często do niegodziwości. Jego wszyscy znajomi to elita, no bo on sam przecież nie jest byle kim... Każdy z nich coś mu zawdzięczał i niechby tylko śmiał skrytykować, a zaraz lądował na ,,zbity pysk" gdzie jego miejsce. Pan Jerzy kochał swoje życie. Nikt nie mógł wiedzieć, jak daleko jeszcze zajdzie, ale on wiedział i uwielbiał swoją przyszłość!