Blizna, która się nie goi

Człowiek z poczuciem skrzywdzenia
jak kamień wyrzucony z prądu rzeki,
stoi w miejscu, obrośnięty mchem,
ciężki, niezdolny do ruchu.
.
W oczach zamglonych żalem
widać pustą przestrzeń,
bezkształtny brak nadziei.
Wargi zaciskają się w ciszy,
która dławi krzyk.
.
Pęka w środku jak stare drewno,
powoli, niezauważalnie, ale boleśnie.
Żyłami płynie chłód,
skóra staje się cienka i krucha,
jakby dotknięcie mogło ją rozbić.
.
Gesty ma oszczędne,
każde drgnienie to krzyż cięższy
niż ten, który dźwiga.
.
Serce bije miarowo, lecz głucho,
jakby każde uderzenie
przynosiło nowe przypomnienie winy,
która wcale nie była jego.
.