Jak powiew wiatru nas otula,
słońce pozwala nas ogrzewać.
Zawsze czujna, zawsze czeka.
Dla niej czas nie istnieje.
Nie wybiera, czym nas zrani.
 
Uliczny gwar, beztroski śmiech,
tu nikt nie ma swojej rangi,
dla niej każda dusza dobra jest.
Jad sączy się ze szklanych ekranów,
odbijając się o bruk.
 
Czeka na ozięble serca.
Wsuwa w dłonie zimną stal,
hukiem !
śmiech urywa, zostawia krzyk.
Z zimnej lufy pada szaleńca strzał.
Z cieniem kładzie ofiary na kamieniu,
obok upada szalony oprawca.
 
To nie deszcz na rynku pada,
to potok ludzkich łez.
Nie odeszła. Wciąż krąży w tłumie,
szuka szaleńczych rąk.

Aniceta Żukowska Mojej Duszy Myśli

za: https://www.facebook.com/groups/cafepoesis/posts/1114154311609374