Jest jak pszczoła
otula kwiat
spijając nektar
a potem karmi nas słodyczą
Otacza nas wiatrem
grając melodie na liściach
ukryta w płatkach kwiatu
którą dostrzeże tylko wrażliwość człowieka
Poezja źdźbła trawy
i kłosa zboża
szumu wodospadu
górskiego strumyka to piękno
Tarcza zegara czas odmierza
to świat
zwierciadła duszy
i głębi serca
To prawdziwa dama
odziana zmysłową suknią
ozdobioną w metafory
zaplątaną ciszę uśmiech i łzę
Myśli odbijają się od wnętrza
tworząc słowa wersy i strofy
pisać to mieć natchnienie
to sens i mądrość
za: https://www.facebook.com/groups/350431977981615/posts/522230244135120/
(dostęp z dnia18 XI 2024 r.)