Każdy potrzebuje snu, a w zimie śpi się najlepiej. Wiosną nie zdajemy sobie z tego sprawy, bo do zimy jeszcze daleko. Przez długie miesiące trwamy w ułudzie, że jej nie ma. Ciemnymi okularami osłaniamy oczy od letniego słońca, a ogromne ronda kapeluszy, zawadiacko opadają na czoła, dając wrażenie cienia. Tu i tam głośny śmiech. Tylko oszronione szklanki orzeźwiającego napoju, przywodzą czasem niechcianą myśl, spychaną głęboko...
A tymczasem na horyzoncie stoi ona... Cierpliwa, biała i nieunikniona. Kiedy wreszcie przychodzi, zabiera kolory, do których przywykliśmy: ciepło dłoni, dotyk, znajomy, kochany głos... Wszystko staje się ciche i na pierwszy rzut oka, zostaje tylko zmarznięta, twarda ziemia. Na pierwszy rzut oka tylko... Bo zima to nie koniec świata! To preludium przed czymś pięknym, wiosennym... To jedynie, świata głęboki oddech przed...
Jak przeżyć zimę? Z sensem... Nie znaczy wszak, by udawać, że na zewnątrz jest maj!
Pozwoliłam sobie przecież, na drżenie z zimna i na łzy, które zamarzały mi na policzkach, ale wiedziałam, iż ci, których kochałam i którzy odeszli, nie znikną bez śladu. Chwilowo więc, stali się krajobrazem mojej codzienności.
Opatulona we wspomnienia wiem, że pod grubą warstwą śniegu, w głębi mnie, wciąż śpią nasiona wszystkiego, co razem przeżyliśmy. Te dobre i nawet te złe. Czy to prawda, że zima uczy pokory wobec chłodu? Uczy też docenienia i wierności dla życia, które choć z czasem staje się niewidoczne, to przecież śpi pod ziemią w oczekiwaniu na swój czas, bo zawsze pamiętam, że Bóg ,,włożył wieczność w serca ludzi" * i ,,zatęskni za dziełem swych rąk". **
Jestem pewna, że żadna, choćby najmroźniejsza zima tego nie zmieni tak, jak każdy koniec, to jeszcze nie kapitulacja!
* Księga Kaznodziei (Koheleta) 3:11;
* Księga Hioba 14: 15;
za: https://www.facebook.com/groups/cafepoesis/posts/1105218505836288/